Ter overweging

We wilden naar Legoland, naar het merengebied bij Silkeborg, naar het openlucht museum in Aarhus, naar het eiland Funen, naar Møns Klint en natuurlijk Kopenhagen. Genoeg dus om ons op te verheugen. Maar zoals zo vaak zijn het juist de onverwachte pareltjes die je het meest bijblijven: mooie plekken waar je van tevoren niet op had gerekend.
We stopten onderweg in Ribe, een uurtje over de grens in Denemarken. Hoe dichter we bij de oude binnenstad kwamen, hoe meer de kleurrijke en rijk versierde deuren van de historische huizen onze aandacht trokken. Naast de Domkerk bleken juist deze mooie deuren, ‘smukke døre’ zoals de Denen zeggen, de trots van de stad. Inwoners mogen niets aan de voordeuren van hun historische huizen veranderen. Als een oude deur vervangen moet worden, moet er een nieuwe komen die er precies hetzelfde uitziet. Zo is geen deur hetzelfde, het levert een prachtig gevarieerd straatbeeld op.























Of je nou verhuist of een nieuwe baan aanneemt, je stapt voortaan door een andere voordeur naar binnen. Ik heb weinig van baan gewisseld, hecht me te veel aan mensen om ergens snel weer weg te gaan. Deze overstap voelt bijzonder omdat ik toch nog ga doen waar ik ooit van droomde: predikant worden. Met vertrouwen stap ik de Ichthuskerk binnen. Ik kijk ernaar uit om te ontdekken wie zich achter die deur bevinden.
Het doet me denken aan het boek ‘Aan de andere kant van de deur’ van Tonke Dragt. Het verhaal gaat over Otto, die op school in alles goed is, behalve in gymnastiek. Hij wordt gepest en weet zich daar niet goed tegen te verdedigen. Eén keer per week helpt hij in de rommel- en kantoorboekwinkel van de heer en mevrouw Maandag, die als een tweede vader en moeder voor hem zijn. Daar vindt hij een oud boekje met verhalen over wat zich 'aan de andere kant van de deur' afspeelt. ‘Voor Otto' staat er voorin het boekje en Otto vat dat heel persoonlijk op. Otto leest dat elke deur bijzonder is en dat het best zou kunnen dat jouw deur opeens toegang geeft tot iets anders dan anders. Otto wordt nieuwsgierig. Wat zou er aan de andere kant van zijn eigen deur zijn? Hij legt zijn hand op de deurklink en doet zijn kamerdeur open.

‘Weg was de gang waar altijd een waaklampje brandde. Zijn deur kwam uit op een stenen hal, alleen verlicht door de lamp in zijn kamer. Een kale hal. Recht tegenover hem was een smalle, lage, gewelfde poort.
Ik droom niet.
Otto deed een stap de hal in, nog een stap… de vloer was ijskoud onder zijn blote voeten. Hij schoot terug, zijn kamer binnen met lamp en bed, veilig en bekend. Wat zich buiten de deur bevond was volstrekt anders…
Dat hoopte je toch? zei hij tegen zichzelf. Hij overwoog of hij de deur eventjes zou sluiten en snel opnieuw openen om te zien of… Niet doen! Wat hij nu zag zou dan wel eens kunnen verdwijnen.
De hal zag er solide uit. Van natuursteen gemetselde muren en een geheimzinnig open poortje waar hij waarschijnlijk zonder bukken doorheen kon. Waar zou dat naartoe leiden? Waar wás het?
En waar ben ik? dacht Otto. Het lijkt wel in een oud kasteel…
‘Even m’n pantoffels aandoen,’ zei hij hardop, en schrok. Straks had hij zijn moeder nog wakker gemaakt. Maar waar was zijn moeder? Die sliep niet hier, maar in hun andere, gewone huis. Alleen zijn kamer was er nog. Dus moest zijn huis er ook zijn; de vraag was alleen wáár…
Otto verdiepte zich niet langer in dit probleem; eerst moest hij zich in het onbekende wagen. – En ik neem mijn nieuwe zaklantaarn mee!’

Otto gaat op onderzoek uit. Hij komt niemand tegen, het is er doodstil. Otto gaat terug naar zijn kamer. Een paar avonden later ziet hij weer de hal van het kasteel als hij zijn deur opendoet. Dit keer sluit hij zijn kamerdeur achter zich. En daardoor verandert er iets. Otto komt mensen tegen en gaat op avontuur.

Op z’n tijd sluiten we allemaal een deur achter ons en gaan we een nieuw avontuur aan. We gaan naar een nieuwe school, trouwen, worden vader of moeder, maken een scheiding of verhuizing mee, of beginnen aan een nieuwe taak. Even aarzelen, zoals Otto deed, is dan helemaal niet gek. Een nieuwe deur betekent immers een stap in het onbekende.
Ik hoop dat we nieuwsgierig kunnen zijn naar de nieuwe deuren die op ons pad komen. Dat we verder durven kijken dan wat we verwachten aan te treffen, ons openstellen voor het onbekende en ruimte laten voor het onverwachte. Ik wens ons daarom, naast de oude en vertrouwde contacten die we koesteren, ook nieuwe smukke døre: deuren waarachter zich onverwachte ontmoetingen, nieuwe mogelijkheden en mooie avonturen bevinden.

Heleen Bakker